Analiza specjalna na poziomie III powinna być przeprowadzana przy szczególnych problemach, których nie można ocenić na drodze oceny ryzyka na Poziomie II oraz w przypadku innych problemów związanych z planowaniem pracy i przeciążeniem układu mięśniowo-szkieletowego.

Dla metod tego poziomu podano przegląd specyficznych metod wraz ze wskazaniem, gdzie można szukać pomocy.

Cele

Ocena ryzyka przy problemach nadzwyczajnych, które nie mogą zostać ocenione metodami oceny ryzyka z Poziomu II, np.

• Zadania bardzo złożone lub często zmieniające się
  
• Zadania wymagające bardzo wysokich parametrów fizycznych oraz specjalnego przeszkolenia
  

Analizę specjalną poziomu III można także stosować przy problemach związanych z obciążeniem roboczym, np.

• Coraz większe mankamenty jakościowe
  
• Praca zaplanowana z myślą o zadaniach wymagających bardzo wysokich parametrów fizycznych
  
• Liczne skargi, problemy zdrowotne, choroby i nieobecności
  

Warunki wstępne:

• Wiedza specjalistyczna z zakresu ergonomii, fizjologii, biomechaniki oraz higieny pracy
  
• Szczegółowa wiedza o zadaniach roboczych, które mają być oceniane,
  

Narzędzia

• Analiza zadania
  
• Badanie czasu i ruchu
  
• Pomiar parametrów fizjologicznych, takich jak tętno, czynność bioelektryczna mięśni, zużycie tlenu
  
• Pomiar sił
  
• Pomiar parametrów środowiskowych
  
• Analiza biomechaniczna
  
• Rozmowy, wywiady
  

Nakład czasu

Ogólnie rzecz ujmując, nakłady czasowe są duże i zależą od struktury problemu oraz od skutków dla bezpieczeństwa, zdrowia i sytuacji ekonomicznej.

Gdzie można zwracać się o pomoc

• Inspektorzy ds. problemów specjalnych: Siedziba krajowej inspekcji ds. BHP
  
• Instytuty BHP
  
• Doradcy techniczni
  
• Instytuty technologiczne i naukowe na uczelniach
  
• Inne firmy borykające się z podobnymi problemami (wymiana doświadczeń)